Orca “attack”

November 23, 2020

On October 31 we were half way on a delivery of a Jeanneau 54 from Alicante (Spain) to Lelystad in The Netherlands, the new home port for this luxury yacht. With speeds of around 8 to 10 knots we were sailing in a 25 knots breeze about 10 miles off Cape Finisterre along the Nordwest coast of Spain.

Moments before the Orca encounter

Initially we had not seen the Orca’s and the first we knew about it was when the wheel was ripped out of the helm’s hands. Fortunately we were steering by hand and not on the autopilot.

My first thought was a steering failure of the helmsman, but when we made a 180 turn and tacked my next thought was of some kind of mechanical failure of the steering mechanism. But then we felt the rudder was hit again and saw the Orca’s behind and next to the boat.

Lately the writing press and some television stations payed attention to Orca attacks arround the coast of Spain and Portugal. The still unexplained spate of apparent attacks on yachts caused serious damage to several boats and leaving crews needing rescue. To guarantee the safety of people and the Orcas themselves Spain’s transport ministry said yachts of less than 15 metres in length would be banned from sailing close to the coast between Cape Prioriño Grande and Estaca de Bares point in Galicia. “The measure is intended to prevent new encounters with the orcas which have, over recent weeks, been responsible for various incidents in Galicia’s coastal area, mainly involving sailing vessels” the ministry said in a statement.

So far, reading these reports, such an event feels still far away for me. Our Jeanneau 54 is 16m. in length so there were no restrictions for us. However, before leaving Alicante we discussed about a possible encounter with aggressive Orca’s. The conclusion was clear:

  • no hands on the helm
  • no engine or shut it off when in use
  • turn off all electronics, special the deep sounder
  • lower all sails
  • do nothing but wait until the Orca’s lose their interest in the boat.

So, and that is what we did. During 15 to 20 minutes they ram the hull and particularly the rudder. We let the boat drifting, lost all steering and the boat was spun 360 several times. After about one hour it looks as they were gone.

We set sail again and went to the nearest port, Muxia. The boat handled well and there seems to be no problem with the steering.

The next day I made a video of the rudder with my watertight action cam, which I had tied to the boat hook. Everything seems to be all right and no damage was seen.

Knowing this was really comforting for the next 1000 miles sailing home.

Test remote publishing

October 17, 2020

Please ignore, this a test for remote publishing by email.

First time folding in the water.

September 23, 2020

With makeshift folding equipment by the absence of sheet winches and a mast.

A lever for the first vertical movement.


Chain hoist for the movement of the float.




From here in the photo album you can find new photos about the making of the beam fairings and mounting to the beams..

Beam fairings

August 23, 2020

After a long time of no boatbuilding I have started the build of the fairings in front of the beams. I needed some time to reorganize the garage and collect the right tools for the composite work on the beam fairings. Nice to do some boatbuilding again as a good distraction on the interior work.


The fairings are made with 30mm. wide foam strips in female form frames.


I have some remnants of resin and hardener and the first glue job with the foam strips is a nice opportunity to use up al these remains. I pressumed the unlabeled clear bottle is the one with the resin and the small heavily used bottle the one with the hardener. In hindsight a big mistake as the epoxy bog does not want to cure. A better look at the unlabeled clear bottle shows that it is not resin but also a hardener but from another brand and almost odorless.


Da$#%!*, stupid mistake and have to break down the first fairing. Nevertheless much better than a wrong ratio between resin and hardener that leaves behind a sticky mess. This stuff is easy to remove and is is just a matter of waste time.


The trial fit on the starboard front beam is satisfying, however there remains a gap between fairing and cabin.


The plans give the possibility to make a build out on the cabin to match with the fairing. But, as the cabin is already nicely painted I prefer to make a small extension to the fairing with the same goal, a fair match between cabin and fairing and beam.

fairing uitbouw 450

The still remaining gap between beam, beamfairing and cabin will be nicely closed later on.

By the way, the beams are still covered with peelply and coated with a cheap primer for UV protection.


At first I thought of making a tube along the edge of the beam fairing for the connection of the wingnet lashings. But in hindsight it looks better to stick to the plans, meaning netting eyes out of sight in the bottom of the fairing.



This means replacing the regular foam with high density foam at the places of the netting eyes.

To be continued with the mounting of the beam fairings against the beams.

Here are much more photos of the making of the beam fairings. Click in the photo gallery.




April 21, 2020

In an earlier post I told you about my windlass choices. Now that I am finishing the interior it is also time to put the windlass in its final position. For that I have to make the base plate on which the winch is mounted.


My Quick Rider windlass is deliberately delivered without anchor chain guide as I want to turn the windlass counterclockwise. All winches have the anchor chain guide on the other side. So I made the anchor chain guide myself from fiberglass over a mold. The base plate for the windlass has thus become quite a special workpiece.


Of course, the anchor chain locker is closed with a neat door that matches the rest of the interior


More photos can be found in the updated album

I’m back ! ;)

April 1, 2020

However, I have never been away but I have quite neglected this blog. The last posting about (building) FRAM was already two years ago. Time flies and in an earlier post I said I had to slow down myself. FRAM floats in the private harbour behind our house. Now without any project pressure and external obligations, good for me but bad for the project progress. I escaped the workflow in which I was living. The time I used to spend on building FRAM has been replaced by other things and more social activities. And some other projects, the last one being the renovation of the ground floor of our house together with the building of a new sunroom at the back of our house.


Now that is all finished, I can concentrate on FRAM again.

Compared to previous (too) busy years the progress of finishing FRAM has been very slow. Not only because I enjoy the free time but also that the FRAM project has entered a new phase. She is in the water, there is no workshop anymore and instead Fram’s interior has been rebuild into a workshop. Among the things to do there is also a lot of thinking about the technical installations on board.

Last year I have upgraded the website fram.nl but since then still without publishing any updates. In the past I used this blog to describe some project parts and to announce new updates of the website and that is what I’m going to continue from now on.

My apologies to all followers of this blog who were waiting so long for new posts. I need to do better.

Stay in touch with this place.

Norna Biron delivery (slot)

May 19, 2019

We willen langs het Blighbank Windfarm om evenlater de passage tussen dit windfarm en dat van Northwind te pakken en Noordwaarts af te buigen. Ons recht van overpad wordt echter ontnomen door een Guard Vessel. Onder aanvoering van een Pool ligt dit schip als een waakhond op z’n windmolentjes te passen. “Entry prohibited”, de Pool is niet te vermurmen. In plaats van met recht te protesteren is onze schipper verstandig en verlegd de koers van Norna bovenlangs het eerste windfarm.

Wat is hier in korte tijd veel veranderd. Ogenschijnlijk is dit deel van de Noordzee overvallen door de zucht naar groene energie en blijft er weinig ruimte over dan slalommen. Nou ja, bijna dan.

Mijn middagslaapje wordt onderbroken door de lucht van salami worst en pinda’s. Aangezien mijn kooi zo ongeveer de helft van Norna’s salon in neemt speelt happyhour zich in de andere helft af, juist naast mijn slaapzak. Krijg een biertje in mijn handen gedrukt, dat is lekker wakker worden. En alweer lukt het mij om mijn happy hour rantsoen bijna te verdubbelen door een deel van het blikje ook aan Norna te gunnen. Nou ja, bier vlekt niet zeggen ze.

Het anker gebied is druk maar de ankerliggers hebben een mooi straatje vrij gehouden waar we al motorzeilend doorheen gaan. Veel wind is er niet en om toch enige voortgang te houden staat de motor zachtjes bij.

Aan bakboord komt een bootje aangevaren. FF kijken hoe het gaat met de CPA (Closest Point of Approach) maar het bootje is niet te zien op de AIS. Hij houdt wel in om ons voor te laten gaan. Met de verrekijker zie ik wat reflecterend schilderwerk en herken het vaartuig als Kustwacht, de Zeearend blijkt later. Ik hou de marifoon in de gaten maar die blijft stil. Even later vaart ie achterlangs van ons weg, geen belangstelling voor ons blijkbaar. Net als Heiko naar buiten komt vertel ik hem dat de Kustwacht geen interesse in ons heeft. Achterom kijkend reageert Heiko met “die in dat kleine rubberbootje ??”

Verdraaid, ze komen achter ons aan. Ha, dat wordt weer leuk. Wat een stoere rib met gehelmde gasten aan boord. Ze proberen het eerst, minder handig ook, aan de loefzijde om bij ons aanboord te komen. Dat lukt niet. Dan maar aan lijzijde waar Norna met haar dikke kont iets meer beschutting aan de gehelmde mannen biedt.

Inmiddels hebben we Joost gewekt en die komt met zijn fototoestel naar buiten. Na de nodige acrobatiek verwelkomen we twee geuniformeerde heren, één douane en één politie. Raar, ik had Marechaussee verwacht, maar die is achtergebleven in de Rib. Kennelijk wordt de politieman de leuk gegunt om Norna te bezoeken. Hij blijkt al extreem goed op de hoogte van ons reilen en zeilen en heeft het terloops over Internet en onze reis avonturen. Hij geeft zich verder niet bloot maar zeker weten hebben we hier ook met een liefhebber te maken. De hele trip vanaf Griekenland heeft ie al in kaart. Onze schipper wordt geprezen voor zijn waterdichte administratie. Alles klopt, dat hebben ze wel eens anders ervaren met nieuw aangekochte jachtjes en de deliveries daarvan. Leuk zo’n compliment.

Eerlijk verteld Joost dat we in Ramsgate witte diesel hebben getankt om geen geduvel te krijgen met de rode tax-free variant en dat gezegd hebbende is voor de douane man voldoende om een controle achterwege te laten. We verhalen over hun collegas in Ramsgate waar we lieten zie hoe je dmv de vuilnis de contrabande aan wal kunt krijgen. Om toch nog enige autoriteit te laten zien wijst de politieman ons op het ontbreken van de omgekeerde kegel, een verplicht sein als je zowel de zeilen als de motor heb bij staan. Ik mompel maar wat over Belgie en dat we nu toch op meer vergevingsgezind Nederlands grondgebied varen.

De douaneman wil naar binnen voor een controle rondje. Dat zal nog niet meevallen met al die geheime bergplaatsen op Norna. Hij vind dat echter geen enkel probleem. “In geval van enige verdenking nemen we jullie gewoon even mee naar de haven en sturen onze Dolly de drugshond wel even naar binnen”.

Zover komt het niet. Ondanks de verzekering van Heiko dat er onder geen beding erwtensoep aan boord komt, mijn lievelingssoep maar een gerecht waar hij van gruwelijkt, staat de stiekemerd nu toch erwtensoep te koken. Wat een leuke en smakelijke verrassing zo op de laatste avond op zee. De geur van de rijk gevulde dikke groene drab valt ook in de smaak bij de douaneman. Maar daar blijft het bij. Onze man’s cave kan zijn goedkeuring wegdragen mede doordat onze mannelijke aroma’s nu overheerst worden door de geur van de erwtensoep.

Het was een leuk intermezzo. De mannen willen aan de lijzijde weer van boord maar nu vraagt de schipper van de rib ons om even recht voor de wind te gaan varen. Met alle zeilen strak krijgt hij niet meer dan 30 graden van Joost, daar moeten ze het maar mee doen, maar de mannen worden nu ook vanuit de rib geholpen om terug aan boord te komen, de politieman iets soepeler dan de douaneman.

Tot ziens , het was leuk en met een zwaai keren ze terug naar het moederschip de Zeearend.

3.00 Uur in de nacht begint mijn laatste wacht van deze reis. Een uurtje eerder is Joost de Maasmond overgestoken en moest daarbij iets inhouden om twee grote zeeschepen voorlangs te laten gaan. Nu is het volkomen windstil en verder leeg, op een paar ankeraars na. De zee is volkomen blak, vlak, geen deining, wel een helder stralende volle maan boven ons kielzog en de lichtjes van Scheveningen aan stuurboord. Toch ook wel weer een magisch momentje, even genieten maar even later toch ook weer van de nu ruim aanwezige 4G gebruik maken. Ik realiseer mij dat het bijna voorbij is. De witte flits in de verte kondigt de nadering van IJmuiden aan. Griekenland, Messina, het lijkt alweer eeuwen geleden. Met een PB-tje (Persoonlijk Bericht) uit het Zeilersforum komt het landleven ineens wel erg dichtbij.

Even voor zessen in de ochtend varen we binnen de pieren van IJmuiden met een voorlopig afscheid van het zoute water. Schutten gaat vlot en voor we het weten zijn we al in Amsterdam en meren af in de nieuwe Marina in Amsterdam Noord. Voor een ontbijt bij Loetje zijn we nog te vroeg. Onze laatste douche was in Gibraltar, ik weet niet eens meer hoeveel dagen geleden, dus wat verfrissing en afscheren van de zeebaard is wel gewenst. Maar, ik heb het al eens eerder gezegd, zonder dat echte merrino thermo ondergoed was het nog vele malen erger geweest, wat een fantastisch geur absorberend spul is dat toch.

Hoewel, na mijn uitgebreide week en was beurt in de luxe sanitaire ruimten van de Amsterdam Marina, met de zo zorgvuldig bewaarde frisse en droge kleren aan, ruikt het in de buik van Norna nu anders. Gelukkig is het gebruik van deodorant aan boord van Norna niet merkbaar geweest (ik gebruik het nooit). Ik ervaar dat altijd alsof er ergens continue een wc verfrisser aan staat. Nee, dan zijn de baby billen doekjes toch een stuk aangenamer in het gebruik. Een aanrader overigens bij dit soort reizen. Maar niettemin, het is wel tijd om alle luiken van Norna eens open te zetten en haar even flink te laten doortochten.

Ondertussen gaan we uitgebreid brunchen op het terras van Loetje. Voor een ontbijt is het al te laat. Tussen het laatste Doppen biertje en het volgende aperitief zit nog maar een paar uur die we doorbrengen op de steigers van de Marina. Ons aansprekende boten, zowel zeil als motor, worden nauwkeurig gefileerd en waar de één zich verlekkerd in de de klassieke lijnen van enkele jachten verdiept de ander zich in de verschillende details van een variateit aan tuigages. Voor de oude dag bekijken we wat motorbootjes die we de Franse Kanalen waardig achten. De wens voor een tuinsetje met parasol in de kuip versmalt de keuzes al aardig en een deel van ons gezelschap trekt de conclusie dat je dan al voor een paar duizend euries klaar kunt zijn.

Tijdens het aperitief op het terras van Loetje komt Philip ff buurten. Een bekende van Joost uit eerdere havenontmoetingen en een bekende van mij via het Zeilersforum. Hij is een eindje verderop in zijn Koopmans 34 aan het werk. Het is altijd weer leuk om de gezichten aan de digitale connecties te kunnen toevoegen. Hoewel je elkaar voor het eerst ontmoet is het alsof je elkaar al jaren kent. De digitale discussies en vraagstukken worden nu naadloos doorgezet in het persoonlijk contact.

Ineens komen ook onze verhalen los. Die hoeven we elkaar niet te vertellen maar nu zit er voor de eerste keer een ander bij. Die arme Philip, maar ik geloof dat hij het ook wel leuk vind.

Uiteraard komen we voor de dikke in margarine gebakken Loetje biefstukken en heel onbescheiden verorber ik de XL versie met wit brood soppend in de zwarte jus. Zo lekker. De gebroeders maken een andere keuze maar genieten niet minder.

Heel verstandig gaan we toch nog bijtijds slapen. Joost heeft de volgende ochtend een afspraak gemaakt met zijn dochter die het laatste stuk naar Lelystad zal meevaren. We pikken haar net naast het Centraal Station op daar waar vroeger de gemeentehaven was. Nu is het daar een kade die niet meer bedoeld is voor jachtjes. Hoewel niemand ons een strobreed in de weg legt blijft deze illegale actie niet onopgemerkt door de alom aanwezige ZF-ers. Wel leuk eigenlijk.

Inmiddels is het diepblauw van de oceaan via het wat grijzige Noordzee water overgegaan in de bruine soep van het Markermeer. We zijn bijna thuis. Het was een mooie reis en fantastische ervaring. Eergisteren zeiden we nog tegen elkaar dat we evengoed nog wel 12 dagen willen doorgaan naar de Lofoten. De stemming is al deze weken prima geweest, geen irritaties, onvertogen woorden of anders en in een bijzonder prettige harmonieuze samenwerking.

Voor de Oranjesluizen leunt Joost ontspannen en relaxed tegen het hekwerk van de wachtsteiger aan. Het is niet niks om zo’n avontuur te ondernemen met een onbekende boot en van horen zeggen geschikte bemanning. Ontspannen met zo’n verantwoordelijkheid was lastig, alhoewel Joost dat vrijwel nooit heeft laten merken. Nu heeft hij dat zichtbaar van zich af laten glijden.

Vandaag doet Jasper het manouvreerwerk met Norna. Jasper die meestentijds in de machinekamer van Norna was te vinden. In soms onmogelijke houdingen de lastigste technische klusjes uitvoerend om de trouwe Deutz aan de gang te houden. Daar was af en toe zeer veel improvisatie talent bij nodig, zoals toen bij Sardinie om door aan de retour dieselleiding te gaan zuigen de kapotte brandstofpomp te helpen en zo net voldoende motortijd te creëren om fatsoenlijk te kunnen aanleggen.

Het kombuis is het domein van Heiko. Ontbijt, lunch, diner, koffie, warme broodjes, pasta’s in alle mogelijke combinaties, toveren met ingeblikte conserven, tosti’s en omeletten, warme pistoletjes met garnalen. Of daar was Lapskous, waarvan de ingredienten geheim zijn en hoewel herkenbaar, toch enkelen een dubieuze herkomst kunnen hebben. Maar altijd lekker. De met aluminium weggooibakjes geïmproviseerde oven deed niet onder voor het defecte origineel.

We wisten van te voren dat we een boot mee naar zee namen die lang heeft stil gelegen, die we niet kennen, waar dingen niet werken, waar onderweg vast en zeker het nodige aan gesleuteld moet worden en zeker geen verwachtingen van een probleemloos en goed voorbereid schip van moeten hebben. We hebben dat van te voren ook goed tegen elkaar uitgesproken. Voor sommige wal kapiteins is dat misschien niet te begrijpen, maar het vertrouwen in de eigen zelfredzaamheid is bevrijdend en geeft mij persoonlijk een vrijheid die voor mij de kern en lol van het reizen per zeilboot betekent.

Het laatste Happy Hour, ditmaal op Norna’s nieuwe ligplaats In Flevo Marina te Lelystad, waar we vanmiddag zijn aangekomen.

We zijn rond, Lelystad, Amsterdam, Preveza, Nidri, Messina, Sardinie, Gibraltar, Ramsgate, Amsterdam, Lelystad.

Ik heb er van genoten, hartelijk dank Joost, Heiko en Jasper en ook dank aan allen die ons gevolgd hebben, voor de reacties en vermakelijke eigen interpretaties.




Norna Biron delivery (12)

May 17, 2019

Norna Biron delivery (12)


We kiezen Ramsgate als haven om een tankstop te maken. Dat is weliswaar een beetje om maar het is ook de oorspronkelijke thuishaven van Norna Biron en er kan een ontmoeting met de vorige eigenaar Andy gepland worden. Zelf droom ik al een paar dagen over een lekkere pint met fish&ships.

Er zijn ook nog wat diverse klusjes te doen, zoals het vooronder leegpompen, filters vervangen en de bijboot opnieuw stevig vastsjorren in haar davits. Die is wat zachter geworden en heeft zich in zware zeegang wat los weten te werken. De buitenste davits steunen staan onder een ongezonde hoek maar blijken bij nadere inspectie toch niet gebroken te zijn, waar we wel bang voor waren. Slechts wat getordeerd.

De mannen staan alweer te popelen om de klusjes op te pakken maar ik weet inmiddels precies hoe dat gaat. Het resulteert in minder tijd voor andere geneugten waarvan de fish&ships bij mij nu met stip op nr.1 staan. De helft van de crew is voor en dan realiseert de schipper zich dat we het eigenlijk ook wel verdient hebben. Muiterij blijft daarom uit en net als we de steiger op willen stappen staan er 4 uiterst correcte geuniformeerde heren van de Border Control op de steiger voor de inklaring en controle.

Een mooi klusje voor de schipper.

Ondertussen verzamelen we de nauwelijks nog te tillen vuilniszakken om die straks mee te nemen naar de vuilcontainer en vermaken ons verder in het zonnetje op de steiger. De douane mannen houden de schipper bezig met het afkruisen van hun checklist en kijken ondertussen in een paar kastjes en onder de rokken van Norna. Kennelijk zijn we betrouwbaar genoeg om na een half uurtje weer van boord te stappen naar hun eigen kustwacht fregat dat precies aan de steiger tegenover Norna ligt.

De verzamelde vuilniszakken op de steiger wordt geen blik waardig gegunt. Dus voor de volgende keer weten we nu hoe we de contrabande Europa in kunnen krijgen.

Nu tijd voor de fish&ships. Op de kade komen we Andy tegen die ons DE fish&ships zaak van Ramsgate aan wijst. En inderdaad, mijn droom wordt meer dan waar gemaakt met als verrassing nu eens geen slappe frietjes. De zaak heeft geen alcohol vergunning maar dat wordt weer meer dan goed gemaakt door de naast gelegen pub waaruit we een heerlijk fruitige Jack Brand Ale Pine krijgen uitgeserveerd.

Tjonge, in het nu heerlijke zonnetje ben ik veels te warm aangekleed dus de jas, twee truien en het thermo ondergoed (althans alleen de bovenkant daarvan om het netjes te houden) gaan uit. Één van de drie langs schuivelende veels te dikke en sjofele bejaarde dames komt ondertussen even van de frietjes van Joost proeven en besteld, na een goedkeurende rochel, zelf ook een bakje.

Nog een beetje wankel op de benen van dat ene pintje lopen we terug naar de boot. De border control mannen zwaaien vanaf hun schip vriendelijk naar ons. Zulke aardige jongens, weten en wisten al veel meer van ons en onze reis nog voordat we ze ontmoet hadden. Andy en zijn vrouw komen aan boord en hebben een doosje Belgisch bier mee genomen. Eerst de klus afmaken en dan tijd om te socializen.

De planning was slechts een korte stop in Ramsgate. Vanaf 22.30 is het tij weer gunstig om de haven uit te varen. Alleen, het waait hard, we liggen aan lager wal op de kop van een “hammerhead” steiger met maar weinig manouvreer ruimte. Na het avondeten bespreken we de taktiek om hier weg te komen. Springetje naar voren, kont stuurboord uit draaien, achterwaards wegsteken met de vraag of we Norna’s haar kont dan nog wel verder in de wind kunnen krijgen. De schroefwerking is precies de andere kant op. Dat kan ook, maar daar is de manouvreerruimte weer minder. Of naar achteren wegzakken, hetgeen ongetwijfeld een kraak momentje gaat opleveren aan de punt van de steiger. Er ontstaat een onzalig plan om eerst te gaan oefenen. Hallo, dan kan je beter meteen van wal steken, immers als “de oefening” lukt is toch beter om dan maar meteen de daad bij het woord te voegen en te vertrekken. Daar verderop op zee staat een harde tegenwind in een holle zee. Erg aanlokkelijk ook en realiseer mij dat ik eigenlijk wel een beetje uitgekakt ben. Waarschijnlijk ben ik niet de enige want er is al snel bijval. De rode oogjes van de schipper vertellen ook een verhaal.

Ja, het is beter om eerst wat te slapen en morgenvroeg te vertrekken. Wekker op 6.00 uur.

Vanmiddag 12.00 uur draag ik het commando over Norna aan Jasper over. Ik ben koud en het heeft geregend, voor het eerst deze reis. Binnen zit ik met kleren aan en muts op onder de slaapzak mijn handen warm te laten worden om mij even later aan dit mailtje te kunnen weiden. Uit de à la carte kombuiskaart kies ik een dikke hotdog in een vers opbak pistoletje. De anderen zitten nog in het rookhok op de brug, en kiezen voor een gevulde omelet die even later in de salon door de chef wordt uitgeserveerd.

Amsterdam, here we come !

Groeten van Joost, Heiko, Jasper en Henny

image1 9

image1 9

Norna Biron Delivery (11)

May 15, 2019

Woensdagavond, ergens halverwege Selsey Bill en Beachy Head.

Zo dat was een vlotte oversteek van Biscaye. Helaas is het ingestelde walvis alarm niet afgegaan. Wel worden we regelmatig begeleid door dolfijnen, soms een paar, soms een hele school. Twee dagen over bakboord zeilend en de oversteek van Biscaye is een feit. Na Ile D’Ouessant zetten we dat nog eens twee dagen voort door de aanloop van het kanaal tot onder de Engelse kust.

Ile D’Ouessant ronden we in de nacht, bepaald spectaculair vind ik. Met name de vele rode en witten lichten, en wetend wat voor een imposante bouwwerken daar onder zitten, is indrukwekkend. Uit het Chenal le Four aan stuurboord zie ik op de AIS een 24ft. Frans zeiljachtje aankomen. Aan haar naam te zien een solo zeiler, mischien wel zo’n Mini Transat coureur. Een heel andere wereld dan aan boord van Norna en om de één of andere reden benijd ik hem of haar niet.

Norna glijdt met haar 30 ton majestueus over de golven. Paaltjes pikken is haar vreemd, net als zich laten afstoppen door een golf. Ze denderd gewoon door, de golven in met wolken van schuim uiteen spattend, toch ook heel wat anders dan een AWB (Average White Boat). Alleen een protesterend anker in de boeg verstoord met een bonk af en toe haar gracieusheid. En als de wind iets afneemt naar 20 knopen doet een puntje kluiver wonderen om haar opnieuw weer de sporen te geven.

De 4G boei (zo noemen wij “Land in zicht”) ligt bij Start Point. We zeilen nog een eind Lyme Bay in alvorens naar het Noorden te verleggen. Dan gaat de motor ook weer bij en motorzeilen we verder tegen de wind in.

‘s-Nachts om drie uur neem ik het wachtstokje weer over van Joost. Nog geen kwartier later stopt de stuurautomaat er mee. Dat doet hij wel vaker. Een complete reset, wat gerommel met bedrading of een opvoedend klapje tegen het kompas heeft tot nog toe steeds geholpen om hem weer werkend te krijgen. Zelfs heeft Joost hem al op een andere groep gezet omdat er regelmatig een “power failure” optrad. Nu lijkt hij het te vertikken. De reset haalt niets uit. Het kompas werkt, hij wil ook best aan de gang maar het lijkt alsof de koppeling (de clutch) in het systeem niet meer werkt. Soms voel ik nog een tikje maar er zit nu duidelijk iets niet goed.

De roerlagers van Norna Biron zijn ernstig aan vervanging toe. Dat wisten we al toen we Griekenland verlieten. Sturen is spierballenwerk. In elke stand blijft het roer hardnekkig staan. Even zo blijft Norna een koerswijziging ook hardnekkig volgen. Tenminste als zij genegen is om na enige aandrang naar het roer te luisteren. Terugbrengen op koers is een geduldig karweitje of oversturen met spierballen. Kortom, het vraagt wat oefening en gewenning. Kunst is eigenlijk om zo min mogelijk te sturen en Norna haar eigen weg te laten vervolgen, weliswaar met kleine correcties, en in dat laatste zit de kunst verborgen. In vlak water niet zo heel lastig, in hoge golven nog best een opgave.

De stuurautomaat daarentegen heeft er ogenschijnlijk helemaal geen moeite mee. Ondanks de meest trage instelling kwa reactiesnelheid is hij er wel druk mee. Overbodig druk, maar daar hebben wel meer autopilots last van. Wetende  hoe zwaar werk het is maken we ons wel zorgen of dit goed blijft gaan. Nieuwe roerlagers staan pas in Nederland op de planning.

In het zicht van Portland Bill realiseer ik mij dat het moment is gekomen dat de stuurautomaat toch echt ergens mechanisch kapot is gegaan. Tijd om verder uit te testen of over na te denken is er nu niet. Een visser aan stuurboord, een tegenligger die recht op ons af komt en het ronden van Portland Bill eisen nu mijn volle aandacht op. Als een dronkenman probeer ik Norna in de hoge holle zee op koers te houden. Uitslagen naar beide kanten van zeker 40 graden is geen uitzondering. Wat zullen ze wel niet van Norna op de AIS denken?  Geen peil op te trekken, net als die visser trouwens die ook alle kanten op gaat en mij zeker anderhalf uur bezig houdt. De enige steady factoren zijn de tegenligger en Portland Bill.

De richting waarop de visserman vaart kan ik alleen maar op de AIS zien. De boot zelf is één fel wit licht en boordlichten of anderszinds zijn niet te zien. Als de visser vlak bij zijn koers 180 graden wijzigt en van mij af vaart keert de innerlijke rust weder en kan ik mij richten op het ronden van de kaap. We zitten nog steeds in veilig vaarwater. Eigenlijk mag de Ipad niet de kuip in maar nood breekt wet. Ook in de kuip zit een plotter maar de kaart daarvan is al bij Zuid Portugal gestopt en wat overblijft zijn de contouren van het land. Genoeg voor AIS maar niet genoeg om deze beruchte kaap te ronden. En aangezien het sturen mijn volle aandacht vraagt kan ik niet ff naar binnen om op de kaart te kijken.

Om 6.00 uur komt Jasper naar boven en vertel hem het slechte nieuws. Aangezien ik niet alleen het achterdek op wilde om het kompas een opvoedkundig tikje te geven doet Jasper dat nu. Zoals ik al dacht, het helpt niet. Ook Jasper is het het mij eens dat er iets mechanisch kapot moet zijn. De clutch doet het niet meer of mischien is de aandrijfas gebroken, het tandwiel eraf, of zoiets. Het vooruitzicht om met de hand te blijven sturen is niet fijn en na kort beraad besluiten we Joost te wekken. Jasper en Joost nemen het over en ik duik, niet eens koud, mijn kooi in.

Een paar uur later wordt ik niet geheel vrijwillig wakker en blijk ik mijn kooi te delen met allerhande gereedschap en houten onderdelen van de servieskast. Want boven de servieskast zit de drive van de automaat. Jasper is bezig het ding te demonteren.



Wat volgt is een zorgvuldige ontleding van de drive door onze Bush Mecanicien. De middelen zijn immers maar beperkt. Al snel is de conclusie dat de clutch prima in orde is. We proberen het tandwiel van de as af te krijgen met wringen en tikken maar dat lukt niet. Met een McGyver poelietrekker bestaande uit de twee bouten waar de drive mee vast zat en een tierip lukt het uiteindelijk wel. Als ook de aluminium behuizing is verwijderd wordt het euvel zichtbaar. Ook meteen met een opluchting. De as is heel maar de tandwielkrans is los. Deze hoort vast te zitten met 4 boutjes, maar 2 daarvan zijn gebroken en de andere 2 hebben zich in allerlei bochten moeten wringen om de boel nog enigszins vast te houden. Wat ze dus uiteindelijk hebben moeten opgeven.

De resten van de afgebroken boutjes zitten nog in het aluminium huis. Uitboren lukt niet. Daarnaast hebben we deze maat boutjes ook niet in huis. Wel een maatje dikker. Nog eens bestuderen leidt tot de conclusie dat nieuwe gaten boren en tappen tussen de bestaande schroefgaten de beste oplossing is. De te lange boutjes die we hebben gevonden brengt ook het idee de nieuwe gaten helemaal door te boren en de nieuwe bouten tevens te borgen met een moer aan de buitenkant van de aluminium behuizing. Staat weliswaar minder fancy maar is een stuk degelijker dan de oorspronkelijke constructie. De zo gereviseerde drive is nu beter dan dat hij ooit was.

Net voor happy hour is de boel gefixt en kan de automaat er weer op. Inmiddels heb ik de hele dag Norna met de hand de goede richting op kunnen bewegen en zijn we o.a. het Isle of Wight gepasseerd. Oefening baart kunst en gelukkig is de zeegang gedurende de dag ook een stuk minder geworden. Het is weer prachtig weer geworden, de knutselaars beneden missen heel wat maar beleven weer hun eigen hoogtepunt. Knap stukje werk weer.

In mijn werk doe je knutselen in je eigen tijd. A/b Norna mag het blijkbaar ook in de baas zijn tijd. Overuren worden niet vergoed dus ik ben zometeen (21.00 uur) weer gewoon de klos in het reguliere wachtschema 😉

Met liefde en plezier !  Wat een genot om met deze mannen 4 weken op elkaar gepakt te zitten.

Zonder gekheid, Jasper blijkt een ware dieseldokter te zijn en heeft vele uren in de machienekamer doorgebracht. De dieseltank is vuil en naast het zoveel mogelijk afzuigen van de vuiligheid moeten er dus ook met regelmaat filters vervangen worden. Stiekum denk ik dat ie wel een beetje verliefd op die Deutz is geworden.

We verwachten nog veel tegenwind op de Noordzee en om de planning te halen maken we morgen nog één tankstop.

Groeten van Joost, Heiko, Jasper en Henny

Foto’s Isle of Wight, St. Catherine’s Point



Norna Biron delivery (10)

May 12, 2019

Golf van Biscaye, zondagavond 12 Mei 22.00 uur

De Noordroute langs de Portugese kust is op deze reis steeds een puntje van zorg geweest. Vaak staat daar een constant harde Noordelijke wind, de Portugese Noord genaamd. Dit fenomeen is het gevolg van het Azorenhoog waaromheen de wind met de klok mee omheen draait en een Spaans laag waar de wind rondom tegen de klok in draait. Dat komt precies samen en versterkt elkaar langd de Portugese kust. De condities zijn afhankelijk van de plaats van het Azorenhoog. Het is zeer lastig om tegenop te kruisen. In feite zijn er twee mogelijkheden, ver de oceaan in om Westelijke winden op te pikken of langs de kust blijven en gebruik maken van deckust effecten. Veelal met tussenstops.

Maar nu niets van dat alles. Het geluk is met ons. Met halve wind tot bakstagwind beleven we een paar mooie zeildagen met schitterende nachten. Dolfijnen trekken een groen spoor door het water als ware het torpedo’s. Machtig mooi. We zeilen van 4G boei naar 4G boei, althans zo noemen we de uitstekende kapen waar we korte tijd van internet kunnen genieten. Niet alleen om onze sociale media behoeften te bevredigen maar ook om omvangrijke weer grib files binnen te halen. Dat gaat sneller dan via de satelliet.

Cabo Finisterre ronden we binnen zichtafstand in rustig weer en een, afgezien van deining, verder vlakke zee. Op dit hoekpunt van Europa kan het flink spoken. Nu even niet en Biscaye begroet ons met een grote school dolfijnen die rondom Norna Biron hun kunsten vertonen. Ze lijken er plezier in te hebben.

Biscaye belooft ons Oostelijke wind, dus mooi bezeild naar het Noorden. We zeilen zo’n beetje parallel aan de scheepvaart route, dus altijd wel schepen om ons heen. Opvallend is het bereik van onze IAS, tot wel 165 mijl aan toe. Dat zal vast aan de atmosferische omstandigheden liggen. Het is ook kraak helder.

Het wordt ook beduidend kouder. Voor het eerst deze reis heb ik mijn thermo ondergoed aan en mijn zeillaarzen. Er valt verder niet zo veel te vertellen. De dagen rijgen zich aaneen, Norna houdt zich goed en haar bemanning ook.

Mijn mooiste zeildagen waren vaak met Oosten wind, maar ja, dat is vanuit Nederland gezien. Vooralsnog blijft dit nog wel even doorstaan, waar we nu plezier van hebben, maar staks bij de aanloop van het Kanaal veel last van gaan krijgen, want dan is het tegenwind. Maar dat is pas over een paar dagen. We gaan het zien.

Groeten van Joost, Heiko, Jasper en Henny a/b Norna Biron

%d bloggers like this: